Spółka cicha
Spółka cicha to forma współpracy gospodarczej, która była uregulowana w kodeksie handlowym z 1934 r., lecz od 1964 r. nie posiada odrębnych regulacji prawnych. Obecnie funkcjonuje jako umowa nienazwana, oparta na przepisach ogólnych prawa cywilnego. Polega na tym, że wspólnik cichy wnosi wkład (pieniężny, rzeczowy lub pracę) do przedsiębiorstwa wspólnika jawnego i w zamian uczestniczy w zyskach, pozostając niewidoczny na zewnątrz.
Wspólnik cichy nie staje się współwłaścicielem przedsiębiorstwa ani jego majątku i nie odpowiada za zobowiązania wobec wierzycieli. Jego relacja ze wspólnikiem jawnym ma charakter wyłącznie umowny i nie tworzy wspólnoty majątkowej ani osobowej. Z tego względu spółka cicha znajduje zastosowanie głównie w małych i średnich przedsiębiorstwach.
Historycznie wspólnik cichy miał prawo do udziału w zyskach, kontroli dokumentacji oraz dochodzenia roszczeń, a jego odpowiedzialność za straty była ograniczona do wartości wniesionego wkładu. Wspólnik jawny prowadził działalność we własnym imieniu i był zobowiązany do rozliczania się z zysków wobec wspólnika cichego.
Obecnie spółki ciche nadal mogą być zawierane, jednak ze względu na brak szczegółowych regulacji prawnych konieczne jest bardzo precyzyjne uregulowanie w umowie praw i obowiązków stron, w szczególności zasad udziału w zyskach, rozliczeń oraz odpowiedzialności.